چه بی رحم است دنیایی که تو را دور میکند و مرا به جاده ای می کشاند که هر لحظه اش مرا به یادت نزدیک و نزدیک تر میکند چشم هایم را به این بی انتهای بی ابادی میدوزم که حتما بارها و بارها به ان چشم دوخته ای، به اسمانی که حتما با چشمان مشتاقت اشناست... صدایت را برای هزارمین بار میشنوم و دعا میکنم این بغض که محکم گلویم را میفشارد با این اشک های مدام سبک تر شود ... اما انگار هر لحظه سنگینی اش بیشتر و بیشتر می شود . کاش تمام شود این کابوس. کاش دوباره ببینمت. کاش خبر امدنت همه این شهر را چراغانی کند... کاش دل ما را چراغانی کند... ولی دوباره برایت غزل سرودم من، ولی دوباره بر آن وزن های تکراری، مفاعلن فعلاتن مفاعلن گریه، مفاعلن فعلاتن مفاعلن زاری.... مسافرِ عزیزتر از جان ... ببخش که درس پس دادن را خوب

خطر لو رفتن داستان ... :)هیچوقت تا این حد به اینکه کسی چقدر میتواند در اشتباهاتِ بچگی هایش گیر بیفتد، فکر نکرده بودم... فیلمی دیدم به اسم "تاوان" که در آن خانواده ای هستند که ظاهرا خدمتکاری داشته اند، پسر خدمتکارشان با هزینه این خانواده به کمبریج می

در فیلم لبه فردا، مثل چند فیلم علمی تخیلی دیگر، موضوع اصلی، حمله یک سری موجودات عجیب و غریب به زمین است. موجوداتی که هیچ ارتشی در زمین نتوانسته جلوی پیشروی شان را بگیرد. هسته اصلی آن ها موجودی ست به اسم امگا، آلفاها هم جزء رئوس اصلی هستند و بقیه ه

میدانی ماه جانم، دردهای زیادی به جان روح آدم می افتند، اما هیچ کدامشان روح را به اندازه خاطرات نمی آزارند، خاطراتی که حالا تنها سهم من از تو اند در این دنیای درندشت... خاطرات مثل یک روح هستند، یک هویت تازه که رسوخ میکند در دل و جان همه چیز، مثلا بعد